هنگامی که واشنگتن، جهادگرایان الله پرست را برانگیخت

متن زیر ترجمه ی بخشی از این تارنما به قلم "دنیل لازار" می باشد:

هنگامی که گزارش اطلاعات وزارت دفاع درباره ی جنیش شورش سوریه در ماه می ۲۰۱۵ همگانی شد، بسیاری از مردم نمی دانستند از آن چه نتیجه ای بگیرند. سرانجام آنچه که این گزارش می گفت، غیر قابل اندیشیدن بود، اینکه، نه تنها القاعده سال ها بود که بر شورش به اصطلاح دمکراتیک علیه رییس جمهور سوریه بشار اسد چیره شده بود، بلکه غرب بدون توجه به این نکته که پشتیبانی از اهداف آنان نسبت به ایجاد یک شهرداری سلفی سنی در بیابان های خاوری، همچنان به پشتیبانی از جهادگراایان الله پرست ادامه داده بود !!

روزنامه نگار جیمز فولی (James Foley) در لحظه ای که تا چندی دیگر به دست
الله پرستا داعش سرش بریده می شود.  آگست ۲۰۱۴.

ایالات متحده چگونه می توانسته این چنین، تروریسم اسلام سنی را پوشش داده و تنظیم کند ؟ چگونه یک آزادی خواه به این خوبی یعنی اوباما، توانسته با همان دسته از افرادی تشکیل گروه دهد که برج های مرکز تجارت جهانی را فروریختند ؟

برای نمونه، پس از سپری کردن 5 روز با یگان شورشی سوریه، گزارشگر اوقات نیویورک سی. جی. چیورز (C. J. Chivers) نوشت که این گروه، "قواعد شبه نظامی، برقراری شرایط پلیسی شهری، شریعت اسلام کزا و تقاضاهای سخت گیرانه برای ضرورت سردی میدان نبرد و حقیقتن حیله گرایانه را در خود مخلوط می کند".

بدین ترتیب ویلیام روباک (William Roebuck)، کاردار رایزنی آمریکا در دمشق، در سال ۲۰۰۶ واشنگتن را ترغیب کرد تا با مسر و عرعربستان همکاری کند تا ترس سوری های سنی از پرولتاریای ایرانیان شیعه را مورد تشویق قرار دهند، هر چند چنین دغدغه هایی "معمولن اغراق شده هستند". بازی درآوردن نسبت به چیرگی یهودیان در دهه ی ۱۹۳۰ در هماهنگی با آلمان نازی نیز، با این مورد یکسان است.

یک سال پس از آن، فرمانده ی پیشین ناتو وزلی کلارک (Wesley Clark)، گزارش طبقه بندی شده ی وزارت دفاع را دید که بیان می کرد سیاست ایالات متحده اکنون این بود تا "به ۷ دولت ها در عرض ۵ سال، یورش برد و آنها را ویران سازد". این کشورها عبارت بودند از: "عراق، سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و ایران".
منبع

معاملات با اهریمن
ایالات متحده تنها پس از آنکه جهادگرایان الله پرست مشکلشان را با اسد حل و فصل کردند، با این جهادگرایان کار خود را تسویه کرد. سرانجام وزنه به سود خوبی و علیه بدی سنگینی می کرد. این چنین حساب و کتاب اخلاقی خودمهورانه ای هیچ اهمیتی از این دست نداشت که گمبیل از سوی خودش سخت گفته است. اما او نیز چنین نکرد، بلکه ترجیحن، او داشت نقطه نظرات رسمی واشنگتن را در کل بیان می کرد که می گوید چرا سیاست امور خارجه از همان آغاز در این مورد نقش ایفا کرده است.

اسلامگرایان چیزی بودند که ایالات متحده می توانست به سودشان کاری انجام دهد و سپس آمریکا را مانند یک تکه لیموی مصرف شده دورش بیندازند. در این شرایط، شمار اندکی سوری رنج می بردند، اما آمریکا برنده خواهد بود و این همه ی چیزی است که اهمیت دارد.

اندیشه ی فاجعه بار
آیا تاکنون هیچ پیش بینی ایی بدین شدت غلط از آب درآمده است ؟ دولت بعثی سوریه را به سختی می توان در این امور مقصر ندانست. اما خیلی بیشتر باید از آن یورشی فرقه ای سپاسگزار بود که پشتیبانی ایالات متحده را دارند. از هنگامی که مقاله ی گمبیل صادر شده، ۴۰۰.۰۰۰ سوری کشته و ۶.۱ ملیون آنان بی خانمان شده اند و گمانه زنی می شود که ۴.۸ ملیون از آنان از کشور گریخته باشند.
منبع

بر اساس محاسبات تقریبی ملل متحد، حدود ۲۵۰ بلیون دلار، مجموع ویرانی هاست که برای کشوری با جمعیت ۱۸.۸ ملیونی، رقمی بهت آور است. از سوریه، روح خشونت فرقه ای به سرتاسر آسیا و آفریقا و به درون اروپا و آمریکای شمالی گسترانده و پخش شده است. رهبران سیاسی در سرتاسر جهان پیشرفته ی صنعتی هنوز دارند تقلا می کنند تا خشونت و روح انتقام مردم فریبانه ای را دربرگیرند که بحران پناهندگان خاورمیانه، در نتیجه ی برقراری دگرش رژیم آمریکایی، به ایجاد و تداوم آن کمک کرد.

شورشیان میانه روی سوری که ایالات متحده از آنها پشتیبانی می کند، همانگونه که آماده می شوند تا
یک کودک ۱۲ ساله را سرببرند، می خندند و سر کودک را پیروزمندانه بالا می گیرند تا تصویرش
را روی ویدیو ضبط کنند.

گند زدن به این بدی، کار آسانی نیست، اما واشنگتن به شیوه ای ساختار سیاست خارجی را باد کرد که این کار آنهاست. معیارهایتان را دو گانه کنید و دو برابر لذت ببرید. به دید می رسد که تروریسم تنها هنگامی است که دیگران آن را علیه ایالات متحده به کار می برند و نه هنگامی که آمریکا همان را علیه دیگران انجام می دهد.

همین جستار در کیهان سوئد